Motivatie & Challenges

Ik merk dat mensen boven de 50 die willen afvallen vaak niet serieus genomen worden. Mijn zus zegt "je bent oma, geniet nou gewoon". Mijn vriendinnen vinden het overdreven. Zelfs mijn huisarts zei "op uw leeftijd is een beetje extra gewicht niet erg". Maar ik weeg 93 kilo bij 1.64 en ik voel me er niet goed bij. Mijn knieen doen pijn, ik ben snel moe en ik kan niet meer met mijn kleinkinderen op de grond zitten zonder moeite. Het gaat mij niet om een bikinibody of er mooi uitzien. Het gaat om KUNNEN. Ik wil nog 20 jaar actief zijn. Ik wil kunnen fietsen, tuinieren, spelen met de kleintjes. Dat lukt nu niet goed met dit gewicht. Ik ben 3 weken geleden begonnen met elke dag 30 minuten wandelen en porties verkleinen. Geen dieet, gewoon kleinere borden en geen tussendoortjes na 20:00. Eerste week 1.2 kilo eraf (weet dat het vocht is maar toch fijn). Nu na 3 weken 2.1 kilo in totaal. Is er hier iemand van mijn leeftijd die er ook mee bezig is? Ik zoek eigenlijk gewoon mensen die snappen waarom je dit wilt op deze leeftijd. Niet om er mooi uit te zien maar om je leven terug te krijgen.

Ik zat gisteren weer op Instagram en zag weer zo'n before-after post. Vrouw van mijn leeftijd, 30 kilo afgevallen in 6 maanden, sixpack, perfecte huid. En ik dacht: waarom lukt mij dat niet? Ik ben nu 4 maanden bezig en heb 7 kilo verloren. Dat is prima, maar vergeleken met die posts voel ik me een slak. Mijn vrouw zei: "die fotos zijn allemaal nep, belichting en filters." En ja, rationeel weet ik dat. Maar het gevoel blijft. Ik heb zelfs een week gehad dat ik extra streng ging dieten omdat ik dacht dat ik te langzaam ging. Resultaat: honger, chagrijnig, en na 3 dagen alles eruit gegooid met een familiezak chips. Ik denk dat ik social media even moet beperken. Heb laatst op hetmentaledieetplan.com gelezen dat vergelijken met anderen een van de grootste valkuilen is bij afvallen. Dat resoneerde wel. Hoe gaan jullie hiermee om? Volgen jullie afval-accounts op Insta of TikTok? Of juist bewust niet?

Dit klinkt misschien overdreven maar een simpel dagboek bijhouden heeft meer voor mij gedaan dan welk dieet dan ook. Ik was altijd iemand die startde met een plan, 2 weken volhield, en dan weer terugviel. Het verschil nu: ik schrijf elke avond 5 minuten op wat ik gegeten heb, hoe ik me voelde, en of ik bewogen heb. Geen app, geen calorieen tellen, gewoon een schriftje van de Action. In het begin voelde het nutteloos maar na 3 weken begon ik patronen te zien. Elke keer dat ik slecht sliep, at ik de volgende dag troep. Elke keer dat ik een drukke werkdag had zonder pauze, bestelde ik 's avonds Thuisbezorgd. Dat zag ik pas door het op te schrijven. Nu gebruik ik het dagboek ook om successen vast te leggen. Niet alleen kilo's maar ook dingen als: vandaag gekozen voor de trap ipv de lift. Of: had trek in chips maar pakte een appel met pindakaas. Die kleine dingen bij elkaar opgeteld zijn het verschil. Ik heb via hetmentaledieetplan.com wat gelezen over de psychologie achter eetgewoontes en dat sloot precies aan bij wat ik in mijn dagboek terugzag. In 4 maanden 8 kilo kwijt. Niet spectaculair maar het voelt voor het eerst als iets wat ik kan volhouden. Wie houdt er hier nog meer een dagboek of journal bij?

Ik val nu voor de derde keer af en het grote verschil met de vorige keren is dat ik nu een afvalbuddy heb. Mijn vriendin en ik appen elke ochtend ons gewicht en wat we gaan eten. Klinkt misschien overdreven maar het werkt echt. De vorige keren stopte ik na 3-4 weken. Nu zit ik op week 11 en heb 7,2 kilo kwijt. Het punt is: als je weet dat iemand anders meekijkt, sla je dat tweede bord over. Niet omdat die ander je veroordeelt, maar omdat je jezelf niet wilt laten zakken. Wat we doen: elke zondag een foto van de weegschaal naar elkaar sturen. Doordeweeks kort appje met wat we eten. En als een van ons een slechte dag heeft, sturen we een motivatie-berichtje. Geen oordeel, gewoon steun. Het hoeft niet per se je partner of beste vriend te zijn. Sterker nog, soms werkt het beter met iemand die je minder goed kent. Minder schaamte, meer eerlijkheid. Ik heb gelezen op hetmentaledieetplan.com dat de kans op volhouden 65% hoger is met een buddy. Dat geloof ik meteen. Iemand hier die ook een accountability partner zoekt? Misschien kunnen we een groepje maken via WhatsApp of zo.

Dit is mijn vierde poging om af te vallen. De eerste drie keer begon ik supergemotiveerd, at een week lang alleen salades, en gaf na 10 dagen op. Herkenbaar? Dit keer doe ik het anders en ik ben nu 4 maanden bezig zonder te stoppen. Het verschil: ik wacht niet meer op motivatie. Motivatie is er soms wel en soms niet, net als zin om naar je werk te gaan. Je gaat toch. Ik heb hele kleine gewoontes gemaakt die zo makkelijk zijn dat ik geen excuus heb. Elke ochtend een glas water voor de koffie. Elke avond 10 minuten wandelen na het eten. Elke zondag meal preppen voor 3 dagen. Niet alles tegelijk, maar eentje per week erbij. Na de eerste maand had ik 6 kleine gewoontes en het voelde niet als een dieet. Het voelde als hoe ik leef. Dat is het punt waar discipline automatisch wordt. Je denkt er niet meer over na, je doet het gewoon. Net als tandenpoetsen. Wat ook hielp: ik heb een simpel notitieboekje waarin ik elke dag een vinkje zet als ik mijn gewoontes heb gedaan. Geen app, gewoon pen en papier op het aanrecht. Die ketting van vinkjes wil je niet breken. James Clear noemt het habit stacking en het werkt echt. Ik ben nu 7 kilo lichter en het voelt alsof het vanzelf ging. Mijn tip: begin met 1 gewoonte die zo klein is dat je je schaamt om het een doel te noemen. En bouw van daaruit op.

Ik moet 15 kilo kwijt en ben nu op de helft (7,5 kilo eraf, yay). Maar eerlijk: de eerste keren dat ik probeerde af te vallen haakte ik altijd af na een paar weken. Pas toen een vriendin me tipte om kleine dingen te vieren, ging het beter. Wat ik bedoel: ik heb een lijstje gemaakt met mini-milestones. Eerste kilo eraf: nieuwe lippenstift gekocht. 3 kilo eraf: bioscoopkaartje. 5 kilo: die ene legging van Nike die ik al maanden wilde. Klinkt misschien kinderachtig maar het werkt echt. Je brein heeft die kleine beloningen nodig, anders voelt het alsof je alleen maar dingen opgeeft zonder er iets voor terug te krijgen. Ik vier ook niet-weegschaal dingen. Vorige week kon ik voor het eerst in tijden mijn veters strikken zonder buiten adem te raken. Klinkt stom, maar ik was echt even ontroerd. Of dat mijn 3-jarige zei: mama je bent sneller geworden! Dat soort dingen schrijf ik op in een notitieboekje zodat ik ze kan teruglezen op moeilijke dagen. Wat ook helpt: ik heb een vriendinnengroep op WhatsApp waar we elke week onze wins delen. Hoeft niet groot te zijn. Soms is het: ik heb vandaag geen koekje gepakt bij de koffie. En dan krijg je 4 duimpjes. Het klinkt simpel maar die support is goud waard. Heeft iemand hier nog meer ideeen voor kleine beloningen?

In september was ik op m'n laagste gewicht: 69 kilo. Ik was ZO trots. Toen kwamen de feestdagen. Sinterklaas, kerst, oud en nieuw, verjaardagen in januari. In maart stond ik op 75. Eerst was ik boos op mezelf. "Je hebt alles verpest." "Je hebt geen discipline." De hele riedel. Ik at uit frustratie nog meer en kwam op 76. Toen las ik iets op hetmentaledieetplan.com over de mindset achter terugval. Dat het niet betekent dat je gefaald hebt, maar dat je systeem niet feestdagenproof was. Dat klikte. Wat ik nu anders doe: - Ik weeg me niet meer dagelijks maar wekelijks (donderdagochtend). Minder stress. - Ik heb een "vangnet-regel": als ik 3 dagen achter elkaar ongezond eet, ga ik dag 4 terug naar basis. Geen streng dieet, gewoon normaal eten. - Ik reken het uit: die 6 kilo extra is 42.000 kcal. Bij een deficit van 400/dag ben ik dat in 3,5 maand kwijt. Dat is juni. Dat haal ik makkelijk. Nu sta ik al weer op 73,5. Het gaat de goede kant op. En als het volgend jaar weer gebeurt: so be it. Zolang de trend over 12 maanden naar beneden gaat ben ik tevreden.

Ik studeer psychologie en eetgedrag is m'n specialisatie. Wat me opvalt in deze community: iedereen WEET wat ze moeten doen (minder eten, meer bewegen) maar het lukt niet. Waarom? Ons brein werkt tegen ons. Een paar mechanismen: 1. Gewoontelussen: je eet niet omdat je honger hebt maar omdat het 20:00 is en je altijd om 20:00 chips eet op de bank. Het is een trigger (bank+TV) - routine (chips pakken) - beloning (lekker + ontspanning) lus. De oplossing: verander de routine maar houd de trigger en beloning. Bank+TV = trigger, thee zetten + noten = nieuwe routine, ontspanning = zelfde beloning. 2. Beschikbaarheidsbias: als het in je kast staat eet je het. Onderzoek toont dat mensen 3x meer snoepen als de snoeppot op hun bureau staat vs in een kast. Uit het zicht = uit je hoofd. 3. Emotieregulatie: eten activeert je beloningssysteem (dopamine). Als je gestrest, verdrietig of verveeld bent zoek je die dopamine-hit. De oplossing is niet "willskracht" maar alternatieve dopaminebronnen vinden: wandelen, sporten, sociale contacten, hobby's. 4. Alles-of-niets denken: "Ik at een koekje dus mijn dag is verpest, dan kan ik net zo goed een hele zak eten." Dit heet de "what-the-hell-effect" in de psychologie. De oplossing: 1 koekje is 80 kcal. Dat is NIKS. Ga gewoon door met je dag. Praktische tip: verander 1 ding per 2 weken. Niet alles tegelijk. Je brein heeft 2-3 weken nodig om een nieuwe gewoonte te vormen. Na 6 maanden heb je 12 dingen veranderd zonder dat het voelde als een dieet.

Ik weet precies wat ik moet doen. Meer bewegen, gezonder eten, minder suiker. Maar elke dag kom ik thuis van werk (administratie, 8 uur achter een beeldscherm) en ben ik ZO moe dat ik op de bank plof met een zak chips. Weekenden zijn nog erger. Dan denk ik: nu ga ik lekker sporten en gezond koken. Maar ik slaap uit tot 10, dan boodschappen, kinderen naar hockey brengen, en voor je het weet is het 17:00 en bestel ik weer thuisbezorgd. Wat ik al geprobeerd heb: - Vitamine B12 en ijzer laten checken: allebei goed - Meer slapen: doe al 7-8 uur, helpt niet - Koffie: drink al 4 per dag, meer maakt me trillerig Ik denk dat het deels mentaal is. Ik heb gewoon geen zin. Geen motivatie. Het voelt als een berg die ik niet op kan. Is dit herkenbaar? En wat was jullie doorbraakmoment?

Ik twijfelde lang of ik dit zou schrijven. Maar misschien herkent iemand zich. In maart 2024 overleed mijn man Jan na 38 jaar huwelijk. Hartstilstand, 65 jaar. Mijn wereld stortte in. De eerste maanden at ik amper — 8 kilo afgevallen van verdriet. Maar daarna sloeg het om. Ik ging troosteten. Cake, chocola, koekjes. Jan en ik aten altijd samen, en eten alleen voelde zo leeg dat ik het opvulde met zoetigheid. In 6 maanden zat ik 12 kilo aan (4 kilo meer dan voor het verlies). Mijn zus zei: "Jantine, Jan zou niet willen dat je jezelf verwaarloost." Dat deed pijn om te horen, maar het was waar. Ik ben niet gaan dieten. Ik ben gaan wandelen. Elke ochtend, het rondje dat Jan en ik altijd samen deden. De eerste keer huilde ik de hele 4 kilometer. Na een maand begon ik het weer mooi te vinden. Na 3 maanden nodigde ik een buurvrouw uit om mee te wandelen. Nu wandelen we met z'n drieën, elke ochtend 5 km. De eetgewoontes zijn langzaam verbeterd. Niet door regels maar doordat ik weer redenen had om goed voor mezelf te zorgen. Ik kook nu voor mijn kleinkinderen op woensdag, en dan maak ik meteen extra porties voor mezelf. Stand nu (1 jaar later): die 12 troostkilo's zijn eraf. Ik voel me niet "goed" — ik mis Jan elke dag — maar ik voel me weer levend. En dat is genoeg voor nu. Aan iedereen die na een verlies worstelt met eten: wees lief voor jezelf. Het mag tijd kosten.

Dit is best moeilijk om te delen maar ik denk dat ik niet de enige ben. Ik heb al jaren last van eetbuien. Vooral s avonds als de kinderen op bed liggen. Overdag eet ik super gezond en gedisciplineerd. En dan s avonds val ik aan op alles wat ik kan vinden. Chips, chocola, brood met pindakaas. Het voelt alsof ik er geen controle over heb. Ik heb het mentale dieetplan van hetmentaledieetplan.com geprobeerd en dat heeft me wel geholpen om te snappen WAAROM ik het doe. Maar het blijft lastig. Herkent iemand dit?

Mijn man en ik doen samen aan calorieën tellen (1500 voor mij, 2000 voor hem) en het gaat lekker. Maar hij wil elke zaterdag een cheat day waar we gewoon alles mogen eten. Ik ben bang dat ik dan het hele resultaat van de week teniet doe. Vorige zaterdag had ik een pizza, bier en ijs en at ik zeker 3000+ calorieën. Is een cheat day per week ok of beter niet?

Ik was 14 kilo kwijt. Toen ging ik 2 weken op vakantie naar Griekenland. All inclusive. En ik heb gegeten alsof het mijn laatste dagen waren. Resultaat: 4 kilo erbij. Ik weet dat een deel water is maar toch. En het ergste: ik kon de discipline niet meer terugvinden toen ik thuis was. Het is nu 3 weken later en ik ben nog steeds aan het 'morgen begin ik weer' zeggen. Hoe pakken jullie het op na een terugval? Want het voelt alsof ik al die 14 kilo voor niks ben kwijtgeraakt (rationeel weet ik dat dat niet zo is maar emotioneel voelt het wel zo). Ik denk dat het probleem is dat ik te streng was VOOR de vakantie. Maanden niks lekkers, altijd op dieet. Dan is de dam doorgebroken in Griekenland. Tips welkom, ik heb ze nodig.

Idee: wie wil er mee doen aan een 30 dagen geen suiker challenge? Geen snoep, geen koekjes, geen suiker in je koffie. Gewoon 30 dagen clean. Ik begin maandag. Wie doet mee?

Ik ben 18 kilo afgevallen en krijg nu constant opmerkingen. Sommige lief ("wat zie je er goed uit!") maar andere raar of zelfs gemeen. Voorbeelden die ik heb gehad: - "Je bent toch niet ziek he?" (van een collega) - "Pas op dat je niet te dun wordt" (ik weeg nog steeds 76 kg bij 1.70m, dat is niet te dun) - "Ik vond je eigenlijk leuker met wat meer" (van mijn schoonmoeder) - "Hoe heb je dat gedaan? Pillen?" (een kennis) - "Jij hebt makkelijk praten, jij hebt geen kinderen" (vriendin met 3 kinderen... ik heb er 2) Het gekste: de mensen die het meest negatief reageren zijn vaak mensen die zelf ook willen afvallen maar het niet doen. Alsof jouw succes hun falen benadrukt. Hoe ga ik ermee om: ik bedank voor complimenten en negeer de rest. Maar soms doet het pijn. Vooral die opmerking van mijn schoonmoeder. Herkenbaar?

Even een eerlijk verhaal. Ik ben nu drie weken bezig met gezonder eten en meer bewegen, en de weegschaal heeft zich nog nauwelijks bewogen. Twee onsjes eraf, als ik geluk heb. Ik weet dat iedereen zegt dat het om het proces gaat en dat je nieuwe gewoontes opbouwt, maar eerlijk? Het is best frustrerend. Zeker als je twee kleine kinderen hebt, je 's avonds doodmoe bent, en je enige beloning een schaaltje chips voor de tv was. Dat heb ik nu vervangen door komkommer met hummus en ja het is lekker, maar het is geen chips. Wat ik al heb veranderd: ontbijt van witte boterham met hagelslag naar havermout met fruit. Lunch een salade meenemen in plaats van broodjes bij de bakker. Avondeten meer groenten en kleinere porties. En bewegen: drie keer per week een half uur wandelen terwijl de kleintjes op de fiets zitten. Toch beweegt die weegschaal amper. Ik snap rationeel dat het tijd kost, maar emotioneel is het moeilijk. Hoe houden jullie vol? Wat helpt jullie om door te gaan als je even geen resultaat ziet? Ik heb echt behoefte aan wat motivatie van mensen die hetzelfde meemaken. En voor de duidelijkheid: ik ga niet opgeven. Maar een peptalk mag.

Mijn man en ik willen samen afvallen maar we hebben heel andere eetgewoontes. Hij is een vlees-en-aardappelen man en ik hou van salades. Hoe combineer je dat? Heeft iemand samen met een partner afgevallen?

Ik begin steeds supergoed. Eerste week vol motivatie, gezond eten, sporten. Tweede week gaat het nog. En dan in week 3 geef ik op. Elke keer weer. Het ergste is dat ik precies weet dat ik het doe. Maar ik kan het niet stoppen. Er komt dan een avond dat ik denk "ach laat maar" en dan is het klaar. Hoe doorbreken jullie dit patroon? Want ik wil het echt deze keer.

Mijn man weegt 120 kilo en wil niet afvallen. Prima, zijn keuze. Maar het is echt moeilijk om gezond te eten als hij elke avond naast je zit met een zak Doritos en een patatje mayo bestelt. Ik ben nu 9 kilo kwijt en hij maakt soms opmerkingen als 'je hoeft toch niet zo moeilijk te doen' of 'eentje kan toch wel'. Niet gemeen bedoeld denk ik, maar het maakt het lastig. Hoe ik ermee omga: - Ik kook 1 basis maaltijd en maak voor mezelf een aangepaste versie (minder saus, meer groente) - Ik heb mijn eigen snackmand in de kast met mijn eigen spullen - Ik heb hem uitgelegd dat ik dit voor MEZELF doe en niet om hem te veranderen - Ik ga wandelen als hij chips eet, dan hoef ik het niet te ruiken Het allermoeilijkste: hij bestelt soms eten voor ons allebei zonder te vragen. Dan staat er pizza voor mijn neus. Daar zeg ik nu nee tegen maar de eerste maand at ik gewoon mee. Wie herkent dit? Hoe gaan jullie ermee om?

Ik eet echt veel te veel suiker. Elke dag minimaal een reep chocolade, koekjes bij de koffie, en s avonds nog ijs of snoep. Het voelt als een verslaving. Als ik een dag geen suiker eet krijg ik hoofdpijn en word ik chagrijnig. Dat kan toch niet normaal zijn? Heeft iemand dit doorbroken? En hoe lang duurde het voor de trek weg was?