Succesverhalen

Ik werk al 18 jaar als glazenwasser en je zou denken dat je met zo'n fysiek beroep vanzelf slank blijft. Maar het tegendeel was waar bij mij. Ladder op, ladder af, de hele dag door, en toch 97 kilo op de weegschaal vorig jaar november. Het probleem was simpel: ik at de hele dag door in de auto tussen klussen door. Broodjes, koeken, energiedrankjes. Soms 2 keer per dag langs de snackbar want je bent toch onderweg. Mijn vrouw zei niks meer, maar ik zag het zelf ook. In december vorig jaar ben ik gewoon begonnen met voorbereiden. Elke avond voor de volgende dag bakjes klaarmaken. Rijst met kip, of een broodje met tonijn, dat soort dingen. Niks bijzonders, gewoon normaal eten maar dan van tevoren klaar. De eerste maand viel ik 4 kilo af en dat motiveerde enorm. Daarna ging het langzamer, soms 1 kilo per maand, soms 2. Maar het ging de goede kant op. Nu sta ik op 80 kilo en ik voel me 10 jaar jonger op die ladder. Mijn knieen zijn me dankbaar.

Ik twijfelde lang om mijn verhaal hier te delen, maar ik ben zo blij met waar ik nu sta dat ik het toch doe. Ik werk als dierenverzorger in een asiel en dat is lichamelijk best zwaar werk. Hokken schoonmaken, honden uitlaten, katten tillen. Maar ondanks al die beweging kwam ik de laatste jaren steeds meer aan. Bij 97 kilo dacht ik: dit kan zo niet verder. Ik was 34 en voelde me alsof ik 60 was. Het probleem was mijn eetpatroon. Op het werk at ik nauwelijks omdat ik het druk had, en als ik thuiskwam had ik zo veel honger dat ik alles wat los en vast zat naar binnen werkte. Brood met pindakaas, koekjes, soms een heel pak ontbijtkoek achter elkaar. Ik ben begonnen met intermitterend vasten, 16:8. Mijn eetvenster is van 11 tot 7, dat past goed bij mijn werktijden. In het begin was het lastig, maar na twee weken was ik er al aan gewend. Ik ben ook bewuster gaan koken. Meer groenten, meer eiwit, minder troep. Het ging niet snel. Gemiddeld een kilo per maand. Maar nu, bijna twee jaar later, weeg ik 74 kilo. Mijn knieen doen geen pijn meer na een dag werken. Ik kan makkelijker met de grotere honden om. En ik heb gewoon veel meer energie. Wat me het meeste geholpen heeft is dat ik niet streng voor mezelf ben geweest. Als ik een keer iets ongezonds at, dan at ik het en ging de volgende dag gewoon weer door. Geen schuldgevoel, geen straffen met extra sporten. Gewoon doorgaan. Voor iedereen die net begint: het hoeft niet allemaal precies goed te gaan. Het moet vooral vol te houden zijn.

Hoi allemaal, ik wilde mijn verhaal delen omdat ik nog steeds niet helemaal kan geloven dat het gelukt is. Ik werk al 22 jaar als bloemiste en heb altijd een pot koekjes achter de toonbank staan. Tussendoor een koekje, na de lunch een koekje, als het rustig was een koekje. Dat gaat ongemerkt maar het telt wel op. Daarnaast nam ik de bus naar huis terwijl het maar 25 minuten lopen is. Begin januari ben ik twee dingen gaan veranderen. De koekjestrommel heb ik vervangen door een schaaltje worteltjes en komkommer. En ik loop nu elke dag naar huis, weer of geen weer. Dat was het. Geen dieet, geen calorieën tellen, geen maaltijden overslaan. De eerste maand was lastig, vooral die koekjes miste ik echt. Maar na drie weken was het al normaler. En het lopen na een dag in de winkel voelde eigenlijk heel fijn, lekker even uitwaaien. Nu tien maanden later sta ik op 77 kilo. Veertien kilo lichter. Mijn knieën doen minder zeer als ik lang sta, ik slaap beter en ik heb meer energie aan het eind van de dag. Het hoeft niet ingewikkeld te zijn. Twee kleine aanpassingen en volhouden, dat was het voor mij.

Ik werk al 14 jaar als cv-installateur. Hele dagen rijden van klus naar klus, kruipen door kruipruimtes, ketels ophangen. Klinkt als een fysiek beroep maar het probleem zat hem in al het eten tussendoor. Iedere ochtend langs de bakker voor twee broodjes kroket. Tussen de middag even snel een tosti bij de snackbar. En dan in de bus nog een zak chips of een reep. Het begon me op te vallen toen ik steeds moeilijker door kruipruimtes paste. Bij een klant moest ik onder de vloer en ik kwam er bijna niet meer doorheen. Dat was het moment dat ik dacht: dit kan zo niet langer. Wat ik veranderd heb is eigenlijk heel simpel. Ik maak nu de avond ervoor mijn lunch klaar. Twee boterhammen met kaas of kip, een bakje tomaatjes en komkommer, en een stuk fruit. Kost me 10 minuten en scheelt me makkelijk 800 calorieën per dag vergeleken met wat ik eerst at. De eerste twee weken miste ik de broodjes kroket echt wel. Maar na een maand was ik al 4 kilo kwijt en dat motiveerde enorm. Mijn collega begon het ook op te merken en vraagt nu regelmatig wat ik meeneem. Het andere grote ding was stoppen met frisdrank in de bus. Ik dronk makkelijk 2 blikjes per dag. Nu een thermoskan koffie en een fles water. Alleen dat scheelt al bijna 300 calorieën. In 11 maanden van 104 naar 86. Ik kruip weer overal doorheen en heb veel meer energie aan het eind van de dag. Geen dieet gevolgd, gewoon betere keuzes.

Wij hebben een klein B&B in Zeeland, 4 kamers. Al 8 jaar doe ik elke ochtend het ontbijt voor de gasten. Verse broodjes, croissants, eieren, spek, jam, de hele mikmak. En ik at altijd gezellig mee. Plus 's middags nog een plak cake bij de thee want die had ik toch al gebakken. Bij een controle zei de huisarts dat mijn bloeddruk te hoog was. 91 kilo bij 1,70m en 49 jaar. Ze zei: als je 10 kilo kwijtraakt lost dat zich waarschijnlijk vanzelf op. Dat was de schop die ik nodig had. Ik ben niet gaan dieten. Ik maak nu apart voor mezelf een bakje havermout met een halve banaan terwijl de gasten hun ontbijtbuffet krijgen. Tussen het schoonmaken en de check-in loop ik een rondje met de hond, 40 minuten. 's Avonds gewoon eten maar een kleiner bord en meer groente. De cake laat ik staan, af en toe een stukje in het weekend. 14 maanden later: 74 kilo. Bloeddruk weer normaal zonder medicijnen. Ik heb niks bijzonders gedaan behalve stoppen met mee-eten met gasten. Dat was het eigenlijk.

Hej allemaal, Nolda hier, 35 jaar en ik werk al 8 jaar als kassiere bij een grote super. Wil even mijn verhaal delen want ik ben zo trots op mezelf en dat mag ik ook wel eens zeggen. In februari woog ik 96 kilo bij 1,68m. Nu sta ik op 73. Drieentwintig kilo eraf in 8 maanden. Ik kan het soms zelf nog niet geloven. Het lastige aan mijn werk is dat je de hele dag zit en er overal snoep en koopjes liggen. Elke pauze ging ik naar de kantine voor een broodje kroket of frikandel. En na mijn dienst was ik zo moe dat ik alleen maar op de bank wilde met een zak chips. Wat voor mij werkte: ik ben simpel gaan mealpreppen op mijn vrije dag. Gewoon grote pannen soep, rijst met groenten, dat soort dingen. En in mijn pauze eet ik nu mijn eigen bakje in plaats van naar de kantine te gaan. Scheelt ook nog eens geld. Het bewegen was het moeilijkst want na 8 uur achter de kassa ben je kapot. Maar ik ben gaan fietsen naar mijn werk in plaats van de bus, dat is 20 minuten. En op vrije dagen een rondje wandelen. Niks bijzonders maar het helpt wel. Mijn collega s merken het nu ook en dat geeft zo n boost. Wie werkt hier nog meer in de retail?

Ik werk al 12 jaar als verpleegkundige in het ziekenhuis. Wisselende diensten, stress, en weinig tijd om goed te eten. Na een nachtdienst at ik altijd een heel brood met kaas en een kroket erbij. In de pauze twee kantinebroodjes. En thuis was ik te moe om te koken, dus de magnetron draaide overuren. Vorig jaar zomer stapte ik op de weegschaal en zag 97 kilo. Ik schrok me rot. Ik help de hele dag patienten met hun gezondheid en ondertussen zag ik mijn eigen lichaam steeds zwaarder worden. Dat was het moment dat ik dacht: dit kan zo niet verder. Ik ben heel simpel begonnen. Lunchtrommeltje mee naar het werk met groenten en brood in plaats van de kantine. Water in plaats van die bakken koffie met melk en suiker. En na een nachtdienst niet meer dat hele brood maar een gewoon bord eten. Geen dieet, geen regels, gewoon betere keuzes. Nu 14 maanden later weeg ik 79 kilo. Mijn collega's zien het verschil en vragen hoe ik het doe. Het antwoord is saai: voorbereiding en volhouden. Maar het werkt.

Het klinkt misschien gek, maar het moment dat alles veranderde was een dinsdagochtend in januari vorig jaar. Ik zat op de rand van m'n bed en probeerde m'n schoenen aan te doen. Veters strikken. Iets wat je als kind al leert. Ik kreeg het niet voor elkaar. M'n buik zat in de weg. Ik moest m'n been optrekken en dan zat ik zo klem dat ik geen adem meer kreeg. Ik was 118 kilo bij 1m78. M'n vrouw was al naar beneden. De kinderen maakten ruzie over de cornflakes. En ik zat boven in stilte te hijgen omdat ik m'n veters niet kon strikken. Dat was het moment. Geen groot plan gemaakt. Geen duur programma gekocht. Gewoon drie dingen: 1. Elke dag een half uur wandelen voor het werk. Om kwart over zes de deur uit, rondje door de wijk. 2. Bord verkleind. Letterlijk kleiner bord uit de kast gepakt. Eén keer opscheppen. 3. Doordeweeks geen bier meer. Weekend één of twee. De eerste maand verloor ik 4 kilo. Zonder honger eigenlijk. Het wandelen deed meer dan ik dacht — niet alleen voor het gewicht maar ook voor m'n hoofd. Die stilte 's ochtends, voordat alles begint. Na drie maanden was ik 11 kilo kwijt en begon ik stukjes te joggen tijdens het wandelen. Eerst 1 minuut rennen, 4 minuten lopen. Elke week iets langer. Nu loop ik drie keer per week 5 kilometer. Vandaag: 95 kilo. Min 23. Ik strik m'n veters zonder erbij na te denken. Ik neem de trap op kantoor. Ik speel met m'n kinderen in het park zonder na 5 minuten op een bankje te moeten zitten. Het is niet spectaculair. Geen sixpack, geen marathon. Maar ik ben 42 en ik voel me beter dan op m'n 30ste. Voor iedereen die denkt dat het een enorm project moet zijn: dat hoeft niet. Soms is het gewoon een kleiner bord en een wandeling.

Vorig jaar zomer gingen we met het gezin naar de Efteling. Mijn dochter van 8 wilde per se in de Python en ik dacht, dat doe ik wel even samen. Toen ik in het stoeltje ging zitten kon de beugel niet dicht. Er zat gewoon te veel buik tussen. De medewerker keek me aan en zei vriendelijk dat het niet ging. Mijn dochter zei tegen haar broertje: mamma mag niet mee. Ik stond daar langs de kant terwijl mijn man met de kinderen in de achtbaan stapte. 104 kilo bij 1.66 meter. Dat moment stond alles stil. Dit kon zo niet verder. Die avond thuis schreef ik op wat ik die dag allemaal had gegeten. Twee broodjes kaas bij het ontbijt, een kroket tussendoor, friet in het park, ijs, cola. Ik schrok er zelf van. Geen dieet begonnen, gewoon een paar dingen veranderd. Water met citroen in plaats van frisdrank. Fruit en een handje nootjes in plaats van koekjes bij de koffie. Half bord groente bij het avondeten. En drie keer per week een halfuurtje wandelen door de wijk. De eerste maand verloor ik 3 kilo zonder dat het moeilijk voelde. Daarna ging het langzamer, soms 1 kilo per maand, soms even niks. Maar ik hield vol omdat ik me beter voelde. Meer energie, beter slapen, minder last van mijn knieen. Nu 15 maanden later sta ik op 84 kilo. Nog niet op mijn streefgewicht maar wat een verschil. Afgelopen zomer gingen we weer naar de Efteling. Ik paste in het stoeltje, de beugel klikte dicht en mijn dochter klapte in haar handjes. Dat was het allemaal waard.

<p>Ik twijfelde lang of ik dit zou delen maar vorige week zei een collega dat ze me bijna niet herkende en toen dacht ik: misschien helpt mijn verhaal iemand anders.</p> <p>Vorig jaar oktober woog ik 97 kilo. 1.68 lang, 40 jaar. Knieen deden pijn, buiten adem van de trap op en ik paste in niks meer. Mijn huisarts zei dat mijn bloeddruk te hoog was en ik moest echt iets doen.</p> <p>Wat ik heb veranderd: elke lunchpauze 20 minuten wandelen. Klinkt niks maar ik kwam er elke dag even uit. Avondeten: helft van mijn bord groenten, kwart eiwit, kwart koolhydraten. Geen brood meer bij het avondeten. Water in plaats van sap. En eerlijk: de eerste 3 weken was ik chagrijnig.</p> <p>Na 3 maanden was ik 6 kilo kwijt. Niks spectaculairs maar het voelde al anders. Knieen minder pijn, trap ging makkelijker. Na 6 maanden 12 kilo. Toen ben ik ook 2x per week gaan zwemmen, puur omdat ik er weer zin in had.</p> <p>Nu een jaar later: 78 kilo. Bloeddruk weer normaal, huisarts was blij. Ik tel geen calorieen, ik doe geen dieet. Ik eet gewoon anders. En ja soms eet ik een hele zak chips op de bank. Maar de dag erna ga ik gewoon weer verder.</p> <p>Als je twijfelt of je het kan: begin gewoon. Een ding veranderen. Die eerste wandeling. Die eerste keer water pakken in plaats van cola. Het hoeft niet perfect.</p>

Ik werk al twaalf jaar als secretaresse op een groot kantoor en als je dat werk kent, weet je precies wat ik bedoel: de koekjestrommel staat letterlijk op mijn bureau. Elke bezoeker krijgt koffie met wat lekkers, en dan pak je zelf ook wat. Vergaderingen? Altijd taart, broodjes, chocolaatjes. Verjaardagen van collega's minstens twee keer per maand. Vorig jaar november stond ik op de weegschaal: 93 kilo bij 1,68m. Ik schrok me kapot. Niet alleen het getal, maar ik merkte ook dat ik na de lunch altijd zo moe was dat ik amper mijn ogen open kon houden achter mijn scherm. Ik besloot klein te beginnen. Geen streng dieet, want dat had ik al drie keer geprobeerd en het werkte nooit langer dan twee weken. Dit keer pakte ik het anders aan: Stap 1 was de koekjestrommel. Die staat er nog steeds (moet van de baas), maar ik heb een la in mijn bureau met eigen snacks: worteltjes, komkommer, een handje noten, soms een rijstwafel met pindakaas. Als ik trek krijg, open ik eerst mijn eigen la. Stap 2 was lunchwandelen. In plaats van in de kantine blijven zitten na het eten, loop ik nu elke dag een rondje van twintig minuten door het industrieterrein. Niet spectaculair, maar het helpt enorm tegen die middagdip. Stap 3 was vergaderingen voorbereiden. Klinkt gek, maar ik eet nu altijd een halfuurtje voor een vergadering iets stevigers. Dan is die taart minder verleidelijk. Soms pak ik nog een klein stukje hoor, maar niet meer drie plakken zoals vroeger. Het ging langzaam. De eerste drie maanden verloor ik maar vier kilo en ik dacht eerlijk gezegd dat het niet genoeg was. Maar ik hield vol, en rond april begon het echt door te tikken. Nu, elf maanden later, weeg ik 78 kilo. Vijftien kilo kwijt zonder een dag te hungeren. Het mooiste vind ik dat collega's het zijn gaan opmerkten. Twee van hen lopen nu mee met mijn lunchwandeling. En die middagdip? Helemaal weg.

Ik ben kapster al 18 jaar, eigen zaak samen met een collega. Je zou denken dat je mager wordt van de hele dag staan, maar nee hoor. Tussen klanten door greep ik altijd naar iets. Koekje bij de koffie, tompoucje van de bakker om de hoek, stukje chocola uit de la. En mijn lunch was een broodje kroket of een tosti van de snackbar naast ons. Ik at de hele dag door maar nooit echt een maaltijd overdag. Afgelopen november zei de assistente die stage bij ons liep: heb je niet door hoeveel je eet? Ze bedoelde het niet lelijk maar het kwam wel binnen. Ik ben het gaan bijhouden en schrok me rot. Makkelijk 600-800 kcal per dag aan dat gegraai tussendoor. Plus een broodje kroket 450 kcal. Dat is al meer dan een avondmaaltijd. Wat ik veranderd heb: elke ochtend een lunchbox meenemen met twee boterhammen volkoren, komkommer en kaas. Een bakje tomaatjes of worteltjes voor tussendoor. Koekjes uit de salon gehaald, klanten krijgen nu een mint bij de koffie. Water drinken in plaats van cola zero die me juist trek gaf. Van 89 naar 76 kilo in 8 maanden. Mijn vaste klanten zien het meteen, elke 6 weken komen ze en dan is het steeds weer een beetje minder. Voelt alsof ik elke afspraak een nieuw complimentje krijg. Mijn rug doet ook veel minder zeer van het staan, dat had ik niet verwacht.

Hoi allemaal, ik ben Klaas, 49 jaar en werk al achttien jaar bij de gemeente. Kantoorwerk dus, de hele dag achter een scherm. Maar het ergste was niet het zitten. Het was de taart. Bij ons op kantoor is er altijd wat te vieren. Verjaardag van een collega, afscheid, jubileum, geslaagd examen van iemands kind. Minstens drie keer per week stond er gebak in de kantine. En ik zei nooit nee. Plus de automaat-cappuccino's met een koekje erbij, soms twee drie per dag. Vorig jaar oktober ging ik voor een keuring naar de huisarts. Cholesterol te hoog, bloeddruk aan de hoge kant. Ze zei het rustig maar het kwam wel binnen. Ik was 88 kilo bij 1.78. Ik ben niet aan een streng dieet begonnen want dat houd ik toch niet vol. Wat ik wel deed: op de fiets naar werk (25 minuten enkele reis), eigen boterhammen mee in plaats van broodjes halen, in de lunchpauze een rondje lopen door het park naast het gemeentehuis. En ja, de taart. Ik heb gewoon eerlijk gezegd dat ik aan mijn gezondheid werk en dat ik het even oversla. De eerste paar keer voelde dat raar, alsof je een spelbreker bent. Maar niemand zei er wat van. Een collega begon zelfs ook nee te zeggen. Nu, elf maanden later, zit ik op 74 kilo. Cholesterol is weer normaal. Ik slaap beter, heb meer energie. Het fietsen is het beste wat ik ooit begonnen ben, zelfs met regen. En twee collega's fietsen nu ook mee. Geen spectaculair verhaal misschien, maar voor mij was het groot. Soms is het gewoon beginnen met kleine dingen en de taart laten staan.

Ik ben hovenier, werk elke dag buiten. Sjouwen met tegels, spitten, hagen knippen. Je zou denken dat je met zo'n baan niet dik kunt worden. Nou, ik dus wel. 1,78m en 98 kilo vorig jaar oktober. Het probleem zat helemaal bij de lunch. Elke dag naar de snackbar of broodjeszaak. Broodje bal, frikandel speciaal, kroket. Plus twee blikjes cola. Dat is zo 1200 kcal alleen al tussen de middag. En na werk dan nog gewoon warm eten met het gezin. De ommekeer kwam toen een collega begon met eigen lunch meenemen. Gewoon broodjes met kipfilet en komkommer, bakje tomaatjes, een appel. Koeltas in de bus, klaar. Ik dacht: als hij het kan kan ik het ook. Eerste maand was best lastig. De geur van de snackbar als je er langs rijdt, collega's die patat bestellen. Maar na 3 weken had ik er eigenlijk geen zin meer in. En het gekke is dat ik me ook beter ging voelen. Minder sloom na de lunch, meer energie 's middags. Na 9 maanden zit ik op 80 kilo. Verder niks veranderd aan mijn leven. Geen sportschool, geen dieet. Alleen de lunch aangepakt en cola vervangen door water met een schijfje citroen. Mijn vrouw geeft me nu vaak de resten van het avondeten van de dag ervoor mee, scheelt ook nog eens geld.

Ik werk al 12 jaar als bloemiste in een kleine zaak. Denk je dat je dan automatisch slank bent omdat je de hele dag staat en loopt? Niet dus. Ik sjouwde dagelijks emmers water, maakte zware boeketten en rende heen en weer. Maar naast ons zit een bakker en ik haalde daar elke ochtend een saucijzenbroodje en om 3 uur een tompouce of appelflap. Mijn huisarts zei bij een controle dat mijn cholesterol te hoog was en dat ik echt iets moest veranderen. Dat was oktober vorig jaar. Ik ben niet gaan dieten maar ik ben gewoon gestopt met elke dag naar de bakker te gaan. In plaats daarvan neem ik nu brood mee van thuis met kaas of kip en een appel. Klinkt simpel en dat is het ook. Het eerste wat ik merkte: ik had niet meer die dip om 4 uur. Minder suiker waarschijnlijk. Na 3 maanden was ik al 5 kilo kwijt zonder verder iets aan te passen. Daarna ben ik ook 's avonds wat minder gaan eten - gewoon een bord in plaats van opscheppen tot je niet meer kan. Nu 10 maanden later sta ik op 74 kilo en ik voel me zoveel beter. Minder last van mijn knieen, meer energie en mijn cholesterol is ook gezakt. Het ging eigenlijk makkelijker dan ik dacht.

Ik ben Huub, 47, en werk al 22 jaar als loodgieter. Je zou denken dat je met zo'n fysiek beroep vanzelf slank blijft, maar nee hoor. Jarenlang at ik 's ochtends twee broodjes pindakaas in het busje, tussendoor een kroket bij de snackbar, en 's avonds lekker uitgebreid warm eten. Plus biertjes in het weekend. Begin dit jaar stond de weegschaal op 103 kilo bij 1.78m. Mijn knieen begonnen te zeuren en als je de hele dag door kruipruimtes moet en onder wastafels ligt is dat echt niet fijn met overgewicht. Mijn vrouw had keto ontdekt en ik dacht vooruit, ik doe mee. Grootste verandering: geen brood meer in het busje maar bakjes met kaas, komkommer, gekookte eieren. Even wennen want mijn collega's keken raar op. Maar na twee weken had ik al 3 kilo minder en voelde ik me fitter. Nu 7 maanden later sta ik op 85 kilo. 18 kilo eraf. Mijn knieen doen niet meer zeer, ik kan makkelijker bij leidingen onder het aanrecht, en ja ik heb ook gewoon meer zin in mijn werk. Wat het voor mij makkelijk maakte: ik ben de hele dag bezig dus ik denk niet aan eten. En doordat ik fysiek werk heb ik ook echt spiermassa behouden. Het moeilijkste was stoppen met bier doordeweeks, maar in het weekend drink ik er nog steeds een paar. Als iemand twijfelt: gewoon beginnen. Het went sneller dan je denkt.

Ik werk al 8 jaar als concierge op een basisschool. Leuk werk, maar die lerarenkamer is een ramp als je wilt afvallen. Altijd taart als iemand jarig is, een pot snoep op het aanrecht, koekjes bij de koffie. En ik zit daar elke pauze. Eerste stap was mijn eigen lunchbox meenemen. Twee boterhammen volkoren met kipfilet en een appel. Dat scheelde al enorm want daarvoor kocht ik elke dag een broodje bij de snackbar om de hoek. Tweede was de snoeppot. Ik heb mezelf aangeleerd om er gewoon niet aan te zitten. Klinkt simpel maar dat was het niet. Eerste 3 weken was ik er de hele dag mee bezig. Nu na 14 maanden merk ik het niet eens meer. 's Avonds ben ik gaan wandelen met mijn buurman. 4 km door het park, 3 tot 4 keer per week. Dat is geen topsport maar het helpt wel. 93 naar 77 kilo, 16 kilo kwijt. De schoolarts zei dat mijn bloeddruk ook een stuk beter is.

Vorig jaar juni ben ik begonnen en ik kan het nog steeds niet helemaal geloven, maar ik pas weer in maat 36. Ik wilde mijn verhaal delen voor iedereen die er nog mee bezig is, want het gaat niet altijd snel maar het kan wel. **Mijn cijfers:** - Startgewicht: 87 kilo (bij 1,68m) - Nu: 72 kilo - Duur: 14 maanden - Maat: van 44 naar 36 **Wat ik heb gedaan:** Eigenlijk vrij simpel: portiecontrole en meer bewegen. Ik werk als bibliothecaresse, dus ik zit en sta veel maar loop niet heel veel. Ik ben 2 keer per dag 25 minuten gaan wandelen, voor werk en in de lunchpauze. Dat is alles qua beweging. Met eten ben ik vooral op porties gaan letten. Ik at niet per se ongezond maar gewoon te veel. Mijn bord was altijd helemaal vol. Nu gebruik ik een kleiner bord en schep ik één keer op. In het begin had ik echt honger na het eten, maar na 2-3 weken was dat over. **Het moeilijkste:** Maand 4 tot 7 was mijn plateau. Ik bleef hangen op 79 kilo en werd gek. Heb toen bijna opgegeven. Uiteindelijk ben ik gewoon doorgegaan met wat ik deed en in maand 8 begon het weer te zakken. Achteraf denk ik dat mijn lichaam gewoon tijd nodig had. **Wat mij verraste:** Mijn knieën doen geen pijn meer. Ik had al jaren last bij het traplopen. Mijn huisarts zei dat elke kilo minder zo'n 4 kilo druk van je knieën haalt. Bij 15 kilo minder is dat 60 kilo minder belasting. Dat merk je echt. Ik ben er nog niet, zou graag naar 68-69 willen, maar ik ben al zo blij met waar ik nu sta. Voor iedereen die midden in een plateau zit: volhouden, het gaat voorbij.

Mijn dochter gaat in maart trouwen en dat was voor mij de schop die ik nodig had. Ik woog 86 kilo bij 1,67 en had al jaren niks gedaan. Maar die moeder-van-de-bruid jurk moest er komen en ik wilde me er goed in voelen. Ben in mei begonnen met kleinere porties en elke avond een halfuur wandelen. Geen speciaal dieet, gewoon minder brood, minder kaas, meer groenten. Mijn man vond het maar raar dat ik opeens sla at bij het avondeten in plaats van aardappelen maar goed. Nu sta ik op 72 kilo en het gaat nog steeds. De jurk past en ik heb zelfs een maatje kleiner moeten bestellen. Mijn knieen doen minder zeer en ik slaap beter. Had ik eerder moeten doen maar soms heb je zo een doel nodig om door te zetten. Iemand anders die door een speciale gelegenheid gemotiveerd is geraakt?

Magazijnmedewerker, 46 jaar, 8 uur per dag op de heftruck of bij de scanners. Klinkt fysiek maar je zit vooral. Pauze was altijd kroketten uit de kantine, cola uit de automaat, en na het werk nog een zak chips op de bank want ik was 'moe van het werken'. Mijn knieen begonnen te protesteren, traplopen deed pijn, en ik paste niet meer in de normale veiligheidshesjes. Collega moest een maat groter voor me regelen. Dat was het moment. Ben niet aan een of ander streng dieet begonnen. Boterhammen van thuis met kaas en komkommer ipv kantine. Water ipv cola. En het belangrijkste: elke pauze 15 min lopen over het terrein ipv op mijn telefoon zitten. Mijn stappenteller ging van 2000 naar 7000 per dag. 99 kilo in november vorig jaar, nu 83. Knieen veel beter, slaap beter, meer energie voor de kinderen. Mijn vrouw doet nu mee, zij is 4 kilo kwijt. Het mooiste is dat ik gewoon mijn werk doe maar er anders mee omga.